نوشته های برچسب خورده با ‘مانو منزس’

برای یک ایرانی چه چیزهایی می شه هیجان انگیزتر از فوتبال ایران و برزیل باشه؟ نمی شه در جواب لیست بلندی رو تصور کرد. این واقعیت که تو این شرایط عجیب و غریب مردم اون قدرا هم هیجان زده نشدن طعنه آمیزه. ساعت هشت و نیم شب پنجشنبه 15 مهر، 7 اکتبر پرده های این نمایش جذاب نه در «آزادی» و نه در «مارکانا» که در استادیوم شیخ زاید ابوظبی کنار می رن.

برزیل با «مانو منزس» روی نیمکت در حال تجربه انقلاب نفری و تاکتیکی است. انقلابی نه لزوما به نفع جوگا بونیتو بلکه احتمالا به سوی اهداف عملیاتی‌تر و به طور مشخص قهرمانی در برزیل 2014. ایران افشین قطبی قهرمانی آسیا رو هدف گرفته و در فاصله دو ماهه تا جام ملت ها به شرایط ایده آل تاکتیکی نزدیکتر شده و صرف نظر از مسابقات نیمه رسمی غرب آسیا  با شش برد پیاپی در بازی های دوستانه فرم بسیار خوبی داره.

مانو منزس مربی اهل ریو گرانده که مثل دونگا از اجدادی آلمانی است از ابتدای مطرح شدن نامش به عنوان مربی جدید متهم به شباهت به دونگا و استفاده از تاکتیک های محافظه کارانه بود اما دعوت بازیکنان جوان و مستعد و بازی تهاجمی مقابل امریکا موج تایید رو از طرف رسانه های سخت گیر برزیلی همراه داشت. مسلما رضایت از منزس رو فقط بعد از قهرمانی در ریودژانیرو (با فرض نیمه تمام نماندن پروژه برزیل مانو) می شه انتظار داشت ولی ظاهرا رسانه های برزیلی عموما دید مثبتی به این تیم دارند. در مقابل به نظر می رسه افشین قطبی با یک نوع سکوت از طرف منتقدانش روبروست، آرامشی قبل از طوفان. این طور احساس می شه که به محض دمیده شدن سوت پایان آخرین بازی ایران در جام ملت ها و ناموفق بودن تیم ملی رسانه ها با دورخیز کافی به تیم ملی و قطبی حمله کنند. افشین قطبی با تمام اختلاف نظرهایی که در موردش وجود داره ظاهرا حمایت فدراسیون فوتبال رو لااقل تا تموم شدن جام ملت ها داره.این بازی البته نقش ویژه ای در مقبولیت قطبی خواهد داشت.

قبل از پرداختن به این تیم برزیل دوست دارم به نکته ای در تشابه دو شکست جهانی برزیل و ایران به بهانه بازی پیش رو اشاره کنم. تیم استثنایی کارلوس دونگا که به عقیده من کامل ترین تیم جام جهانی بود و به شکل عجیبی به هلند باخت حتی قبل از جام جهانی شدیدا تحت فشار رسانه ها و افکار عمومی برزیل – که همیشه شیوه بازی رو بر نتیجه بازی مقدم می دونن – بود و شاید همین فشار سرسام آور تیم با تجربه و محکم دونگا رو از وسط شکست.  شرایط برزیل دونگا از این جهت برای من خیلی یادآور ایران برانکو در جام جهانی 2006 بود. تیمی که به نظر من کمتر از استحقاقش رسید. یکی از انتقاداتی که از تیم برانکو می شد این بود که چرا از ضربات ایستگاهی گل می زنن که یه نقطه قوت تیم بود. همین انتقاد این روزها از تیم قطبی هم میشه و بی شباهت به انتقاد از گل زدن با ضد حمله که از دونگا می شد نیست.

علاقه مندان فوتبال رومانتیک و جوگا بونیتو حتما این تیم  رو تیم رو به پیشرفتی نسبت به تیم دونگا می دونن (بر اساس تنها بازی برزیل «مانو» مقابل آمریکا). مانو روش  یک بازیساز و سه مهاجم (un enchange y tres punta) مارچلو بیلسا رو استفاده می کنه که تفاوت مهم این تیم با تیم جام جهانی حضور چهار بازیکن در حمله به جای سه بازیکنه. «گانزو» هافبک سانتوس، بازیسازی با خصوصیات یک شماره 10 کلاسیک در کنار هم باشگاهی سابق اش روبینیو(میلان) و احتمالا مهاجم 18 ساله اینتر کوتینیو در دو گوش و الکساندر پاتو(میلان)در نوک به دروازه ایران حمله می کنند، با احتمال حضور هرنانس(لاتزیو) یا کارلوس ادواردو(روبین کازان) به جای گانزو و نیلمار(ویارئال) به جای کوتینیو. زوج لیگ برتری لوکاس(لیورپول) و رامیرس(چلسی) در میانه میدان و پیش روی مدافعان وسط مستعد برزیل داوید لوییز(بنفیکا) و تیاگو سیلوا(میلان) بازی خواهند کرد. در دو سوی خط دفاع مدافعان کنار قدرتمند برزیل دانیل آلوز(بارسلونا) و آندره سانتوس(فنرباغچه) بازی میکنند. دروازه بان برزیل احتمالا ویکتور(گرمیو) است.

ایران هم با یک مهاجم، دو گوش و سه هافبک وسط و با بازگشت جواد نکونام به پست Deep Lying Playmaker ایمان مبعلی شروع بازی را از نیمکت نگاه خواهد کرد و قطبی به ترکیب مورد علاقه اش نکونام- تیموریان- پژمان نوری بازی خواهد داد، البته کریم باقری ابتدای بازی رو احتمالا به جای نوری بازی خواهد کرد.رحمتی در دروازه، حاج صفی-حیدری مدافعان کناری،نصرتی-حسینی مدافعان وسط خواهند بود. در صورت حضور عمران زاده؛ حیدری گوش راست و نصرتی مدافع راست بازی می کنند.میداوودی- زنیدپور گوش ها و شجاعی نوک خواهند بود.

ویکتور

آندره سانتوس——داوید لوییز—-تیاگو سیلوا——دانیل آلوز

لوکاس—رامیرز

کوتینیو——-گانزو——-روبینیو

پاتو

شجاعی

میداوودی——————زنیدپور

تیموریان———باقری

جواد نکونام

حیدری—-نصرتی—-حسینی—-حاج صفی

رحمتی

بازی تهاجمی برزیل متکی بر تصاحب توپ و حرکات ترکیبی چهار نفر نهایی و اورلپ های سریع سانتوس و آلوز و دفاع این تیم مثل اکثر تیم های تهاجمی بر اساس پرسینگ و فشار بر صاحب توپ است. ایران درگیرانه بازی می کند و بازی از کناره ها و سانتر به محوطه روش اصلی حمله و دفاع نسبتا فشرده و استفاده از هافبک های پرانرژی در پرس کردن سراسری روش دفاع ایران خواهد بود. حدس من برتری برزیله در مالکیت توپ و موقعیت سازی از دو جناح به خصوص جناح راست برزیل و درگیری حاج صفی با روبینیو و اضافه شدن آلوز (که مستلزم یارگیری دقیق از طرف حاج صفی و زنیدپور که هر دو در آن ضعف دارند).  بازی تک ضرب برزیل تست مناسبی برای هافبک های دونده ایرانه و عیار دفاعی تیمی که تو دفاع کردن در آسیا از بهترین هاست واقعا سنجیده می شه.

قدرت و سطح بازی ایران نه تنها برای فوتبال دوستان در تمام جهان که حتی برای من به عنوان یک طرفدار فوتبال ایران که با دقت بازی های این تیم رو دنبال میکنه ناشناخته است. این همون فاکتور هیجانه که باعث می شه این بازی رو همون جوری نگاه کنم که شش هفت سالگی نگاه می کردم، مات و مبهوت، با نفس حبس شده…مسحور جادوی فوتبال. در آخر می خوام بگم که بازی های بزرگی مثل این بازی، دلیل حضور مداوم قدرت های آسیایی در جام جهانی و مسلما حلقه گمشده زنجیر فوتبال ایرانه و این یه شعار نیست.